Inleiding
Dit artikel verscheen oorspronkelijk op 22 februari 2022 op EdSurge.com
Aangezien COVID-19 nog steeds een grote rol speelt op universiteitscampussen, zijn virtuele spreekuren een steeds belangrijker onderdeel geworden van het onderwijs dat studenten in deze hybride wereld krijgen.
Het Learning Center van UNC legt het zijn studenten duidelijk uit: „Het bijwonen van spreekuren, of dat nu persoonlijk of online is, kan jou [de student] waardevolle tijd opleveren om de lesstof en de verwachtingen van je docent beter te begrijpen, en kan een grote invloed hebben op je studieresultaten.” Tijdens de pandemie zijn virtuele spreekuren nuttig gebleken voor de betrokkenheid en het succes van studenten, in een tijd waarin beide te kampen hadden met ongekende uitdagingen. En er is reden om te hopen dat dit een trend is die zich ook in de toekomst zal voortzetten.
Virtuele spreekuren en hybride onderwijs
Virtuele spreekuren zijn in deze hybride wereld een steeds belangrijker onderdeel geworden van het onderwijs dat studenten krijgen.
In een artikel voor Inside Higher Ed pleit Michael Furman, hoogleraar aan de Florida State University, ervoor om virtuele spreekuren te blijven aanbieden, zelfs nadat de campussen weer volledig zijn overgegaan op fysiek onderwijs. Hij vertelt over zijn eigen recente ervaringen en komt daarbij tot twee bemoedigende conclusies: wanneer spreekuren online worden gehouden, komen er meer studenten opdagen dan ooit tevoren, en is virtuele toegang vooral gunstig voor studenten die studie en werk combineren, studenten met een beperking, studenten die niet op de campus wonen en studenten die als eerste in hun familie studeren.
Het stimuleren van een diverse groep studenten om gebruik te maken van spreekuren kan een cruciale factor zijn bij het bevorderen van gelijkheid in het onderwijs. Door bijvoorbeeld afspraken in te plannen, kunnen studenten meer zeggenschap krijgen over hun leerervaringen, wat er op zijn beurt toe leidt dat een bredere groep studenten gebruikmaakt van zinvolle academische mogelijkheden buiten de reguliere lesuren om. In zekere zin is dit vergelijkbaar met de afvlakking van structurele hiërarchieën die het bedrijfsleven is gaan ervaren in het tijdperk van thuiswerken. Toen dankzij communicatietechnologie plotseling voor velen toegang tot topmanagers en sleutelfiguren binnen een bedrijf beschikbaar kwam, deed het er niet langer toe wiens kantoor zich in de buurt van deze personen bevond, of wie er met hen lunchte. Een deel van de onuitgesproken starheid van machtsstructuren die door status werd geïmpliceerd, werd door conferentietechnologie tenietgedaan. Dezelfde realiteit zou moeten gelden voor de dynamiek van de interactie tussen studenten en hun docenten.
Zoals bij elke verandering in traditionele werkwijzen zijn er echter nog wat kinderziektes die moeten worden weggewerkt om technologie optimaal te kunnen benutten. Nathan Hall is bijvoorbeeld docent aan zowel het Douglas College als de Adler University, en daarnaast coördinator Onderwijstechnologie en Pedagogiek aan het Douglas College. Omdat hij lesgeeft aan twee verschillende instellingen, moet Hall twee verschillende Outlook-agenda’s tegelijkertijd bijhouden. Als gevolg hiervan wordt er, wanneer een collega of student van instelling A een afspraak met Hall plant, geen rekening gehouden met wat er al in de agenda van instelling B staat. Hall ontdekte dat hij de twee agenda's over elkaar kon leggen, maar "mensen buiten mijzelf kunnen niet zien dat ze elkaar overlappen", wat leidt tot dubbele boekingen, onbedoelde no-shows, verspilde tijd voor Hall, zijn collega's en zijn studenten, en een algemene trend van inefficiënt tijdbeheer in combinatie met extra stress.
Het belang van tools voor digitaal agendabeheer
Het gebruik van een digitale agendabeheertool zorgt ervoor dat overlappende vergaderingen en verdere planningsfouten worden voorkomen.
Door onderzoek en proeven ontdekte Hall CalendarBridge, dat een oplossing biedt voor zijn probleem met de planning. Hij kan nu zijn twee agenda's samenvoegen; als er een afspraak wordt toegevoegd aan de agenda van instelling B, verschijnt deze automatisch in de agenda van instelling A – en vice versa. Simpel gezegd communiceren beide agenda's met elkaar, waardoor er een duidelijk beeld ontstaat van de verzoeken om Hall's tijd. Bovendien stellen aanvullende functies voor agendabeheer, zoals boekingssoftware en planningslinks, studenten in staat om eenvoudig dagen en tijden te selecteren waarop Hall beschikbaar is om een uitnodiging voor een vergadering te maken.
CalendarBridge het maximale uit bestaande apps en technologische hulpmiddelen en, zoals Hall het zelf zegt, „integreert [deze] naadloos” voor meer overzicht, betere organisatie en grotere efficiëntie – precies wat docenten en hun studenten nodig hebben tijdens de academische achtbaanrit van COVID-19. Bovendien, nu hogescholen en universiteiten het gebruik van het model van adjunct-docenten blijven uitbreiden, kunnen docenten te maken krijgen met het jongleren met meerdere roosters en de eisen van verschillende instellingen, waardoor CalendarBridge essentieel onderdeel van hun toolkit wordt.
Het bijhouden van meerdere agenda’s is omslachtig en biedt – zeker nu velen van ons hun zaken zowel online als fysiek regelen – te veel ruimte voor menselijke fouten en dubbele afspraken. Het gebruik van een digitale agendabeheertool zorgt ervoor dat overlappende vergaderingen en andere planningsfouten worden voorkomen, waardoor docenten en studenten hun e-mail van de hogeschool of universiteit kunnen synchroniseren met hun persoonlijke e-mailaccounts om agenda's te vergelijken. Hall benadrukt de kracht van het gebruik CalendarBridge om Google- en Microsoft-agenda's samen te voegen, en twittert: “Deze ene tool heeft mijn #WFH-leven zoveel makkelijker gemaakt. Ik gebruik het letterlijk elke dag. Perfect voor spreekuren.”
Misschien is de behoefte aan verbinding, duidelijkheid en individueel afgestemd onderwijs nu wel meer dan ooit van cruciaal belang voor het onderwijsproces. Het optimaal benutten van alle mogelijkheden die digitaal agendabeheer te bieden heeft, is de logische volgende stap om de organisatie en efficiëntie van scholen en onderwijsinstellingen te versterken, waardoor zij in staat zijn om de communicatie te verbeteren en de betrokkenheid van leerlingen te vergroten – zelfs in de meest onzekere en moeilijke tijden.
